Waarom wordt de ploeg nog vaak aangeleerd?

Deze vraag wordt vaak gesteld.

En kan ook met een weder vraag beantwoord worden.

Waarom wordt de ploeg geleerd?

Als we dit vragen aan de scholen en opleidingen krijgen we vaak de volgende antwoorden:

• Omdat de anderen het ook doen.

Conventionele wijsheid. Niet zelf nagedacht of gekeken wat er nog meer is.

• Om niet te vallen.

Er is een verschil tussen stabiel staan (statisch) slecht wendbaar en in balans staan dynamisch) zeer wendbaar. Bij skiën staat wendbaarheid voor op. Iemand of iets wat in balans staat valt ook niet. Leer vanaf het begin dat skiën een balans sport is. Dan zal vanaf het begin aan de balans moeten worden gewerkt. Dat voorkomt ergenissen of zelfs frustraties later.

• Om te kunnen remmen. Zo remmen ze in de val-lijn. Elke matige-gevorderde skiër doet dit niet.

De snowboarder en de monoskiër kunnen toch ook remmen. Hoe doen die het dan? Net zoals een baanwielrenner,( deze heeft ook geen rem op de fiets) om hoog sturen. Dwars op de helling gaan staan, haaks op de vallijn. Als dit vanaf het begin wordt geleerd en getraind zou dit veel te leurstellingen en blessures kunnen voorkomen.

Het afleren van de ploeg bewegingen  gaat aan hun aandacht voorbij.

Wat vervelend voor hen die in het geheel de ploeg niet kunnen maken. Daar is in hun optie geen oplossing voor.

Waarom géén ploeg is eenvoudiger te beantwoorden.

Hier zien we de ploeg beweging. Centraal staat stabiel staan, gewicht tussen de ski's. Zo staan we niet in balans, wel stabiel. Maar skiën is in balans staan.

Let ook op wat er met de dal-knie (standbeen) gedaan wordt.

Zijn de ski's al op de kanten gezet? Neen. Ze zijn nog vlak omdat ze de ski's draaien.

Hierdoor worden ook de hoog-laag bewegingen gemaakt.

Deze wordt naar binnen geduwd. Via de ploeg is dit aangeleerd, of door de ski's te willen draaien.

Een  onjuiste beweging binnen het moderne skiën, wat vaak de oorzaak is van veel knie-blessures.

In het moderne skiën wordt de berg-knie (werkbeen) naar buiten gebracht via tipping van de voet richting kleine teen.

Kijk naar de knieën van deze skiër, deze worden niet naar elkaar geduwd. De skies staan al op de kanten. De skies maken de bocht en de skier staat er in balans op.

Deze manier van skiën wordt via de PMTS methode geleerd en/of getraind.

Een techniek welke ook door de top van de wedstrijdskiërs wordt toegepast.

Voeten apart? Ja, maar benen bij elkaar.

Deze opvatting zal het skileraren establishment weer de wenkbrauwen doen fronzen en lijkt tegenstrijdig te zijn, maar als je werkelijk een expert skiër wilt worden,  zal je een brede stand (ploegen) moeten verbannen. Ik zal dit idee in details uitleggen en dan denk ik, dat je zult zien dat ik mijn redenen heb en niet een maar meerdere, voor dit advies.
Hierbij ga ik niet uit van de oude manier en onproductieve versie van de smalle stand op de ski’s van vroeger. Ik wil juist niet dat iemand zijn voeten tegen elkaar klemt of nog erger- de grootste zonde bij het skiën- een knie( de dalknie) in de andere duwen. Ik ben een voorstander van een functioneel, ontspannen en dynamische smalle stand: in eerste instantie in balans staan op een voet en met de vrije voet houden we de ski min of meer vlak bij en ongeveer parallel aan de ski waarop we staan.
Waarom? Waarom deze aandacht op een smalle stand als de meeste skileraren, meeste skischolen jaren lang proberen de skiërs in een brede stand te laten skiën. En met succes mag ik wel stellen.
Waar we tegen aankijken is een fout in de communicatie zou ik zeggen. Een fout in het precies omschrijven hoe de beste skiërs skiën. Kijken we naar grote skiërs, zoals World Cup racers, als ze op een hoog niveau met grote snelheid, bochten maken, dan kunnen we zeggen dat ze skiën met de voeten apart, maar met de benen relatief dicht bij elkaar. Dit is geen grote tegenstrijdigheid als het lijkt.Kijk naar de foto en je ziet een skiër in balans naar binnen leunen om de laterale kracht welke tijdens het maken van de bocht wordt opgebouwd, op te heffen.

Kijk naar de foto en je ziet een skiër in balans naar binnen leunen om de laterale kracht welke tijdens het maken van de bocht wordt opgebouwd, op te heffen.

De heupen van de skiër zitten aan de binnen kant, en de benen van de skiër staan onder een hoek op de sneeuw, niet loodrecht. Dit is precies dezelfde naar binnen leunen ervaring als bij fietsen en motorrijden in een snelle bocht. In deze schuin hellende positie, zal het binnen been van de skiër meer gebogen moeten zijn als het buiten been, om het gewicht en de druk door de hefboomwerking op de binnen ski te houden. In bochten buigt de binnen voet en ski weg van de buiten voet en ski. De twee ski’s zijn altijd uit elkaar als de skiër zo overhangt. Maar de benen van de skiër zelf zijn niet uit elkaar. In relatie met elkaar zijn de benen van de skiër niet verder uit elkaar als bij het begin van de bocht. Eigenlijk is dit heel moeilijk om onder woorden te brengen, kijk daarom nog eens goed naar de afbeelding. Dan zul je zien dat de voeten van de skiër uit elkaar zijn terwijl de benen bij elkaar zijn. Dit is eigenlijk het tegengestelde van een brede stand.
Zoals de meeste skileraren, houd ik er van om naar World Cup racers te kijken. Maar ik probeer meer te zien dan alleen maar hoe ver ze de ski’s uit elkaar hebben. Het ski’s apart fenomeen, in bochten op hoog niveau met hoge snelheid, wat ik net beschreven heb, heeft de neiging een onjuist beeld te schetsen van breed spoor skiën. Een visie die in brede kring kritiekloos aanvaard is door het skileraren establishment. Maar ten onrechte.
Zo genoeg over misvattingen. Er is meer. Wat is het positieve van een smalle stand?
Wat is het voordeel? Een smalle stand zorgt ervoor dat de gewicht verplaatsing van voet naar voet, van ski naar ski, makkelijker gaat. Je kunt het thuis proberen. Ga met je voeten een klein beetje uit elkaar staan en beweeg je rustig van de ene voet op de andere. Gaat makkelijk hè? Maar let op hoe weinig je lichaam moest bewegen. Nu, spreid je voeten uit elkaar, voorbij de heupen, en doe nu de zelfde bewegingen. Een groot verschil nu. Merk op hoeveel meer je lichaam ( lichaam zwaarte punt) moest bewegen. Het kost meer kracht inspanning en de beweging is zo overdreven dat je niet makkelijk in het goede balans houding op de nieuwe voet kan staan.

Voel je wat ik bedoel?
Dat is de sleutel van mijn argumentatie. Vergeet alle opgeroepen meningen over vorm, over mooi op de ski’s staan. Als je je makkelijk van de ene houding in balans naar de andere beweegt, is het mooi, iets meer waard, als mooi proberen te zijn. Een relatief smalle stand zorgt er voor dat je zonder kracht inspanning en rustig van ski naar ski beweegt. Meer resultaat met minder krachtsinspanning. Was dat nu ons eigenlijke doel niet?

Voor de bocht de ski's al kanten. Hierdoor rustig door de bocht. Er wordt aan het begin van de bocht geremd en niet na de bocht. Iets wat vaak wordt gedaan. Daardoor is de bocht geen rem maar wordt er versneld en moet er in de tweede fase van de bocht geremd worden.